|
6. Regelmatig gestelde vragen
Vraag: Ik heb angst voor het ziekenhuis en zie tegen de operatie op. Wat kan ik doen?
Antwoord: Op internet kunt u zoeken naar de aandoening, welke u heeft. U vraagt aan de arts welke ingreep hij gaat verrichten. De naam van deze ingreep kunt op opzoeken op internet. U kunt dan rustig nalezen wat er precies gaat gebeuren en wat u kunt verwachten. Misschien heeft het ziekenhuis een folder over de aandoening of de ingreep. Daar kunt u naar vragen. Des te meer u weet over de aandoening en de operatie, des te beter kunt u ook omgaan daarmee. Het is voor de arts ook prettig dat u meedenkt, maar de arts is natuurlijk wel de deskundige. Artsen maken fouten, dat is algemeen bekend. Als u zich niet prettig voelt bij de bejegening of het idee houdt dat er iets niet goed gaat, moet u zelf aan de bel trekken. U heeft op tv gezien, bij het programma Missers, dat een afwachtende opstelling van de patienten en belangenbehartigers niet goed is, want dan is het meestal al te laat. Meteen wanneer u denkt dat het niet goed gaat, moet u dit bij de arts melden en blijven aandringen als de arts u afwimpelt. Boos worden heeft geen zin, want dat leidt tot niets. U moet aangeven wat er volgens u niet goed is en wat u wilt dat er gebeurt. U heeft daarin een eigen verantwoordelijkheid, want u voelt het beste zelf of er iets niet goed is. Vraag ook altijd naar de specialist, wanneer u wordt geholpen door een arts-assistent.
In het Sittardse Maasland Ziekenhuis werd een arts-assistent schuldig bevonden aan de dood van de patient, maar omdat hij arts-assistent was vond het Medisch Tuchtcollege, dat hij door zijn beperkte ervaring voldoende zorg had verleend. De arts-assistent had de patient met een hersenbloeding naar huis gestuurd met de diagnose migraine in 2000. Door zijn onervarenheid werd hij dus vrijgesproken. Het Maasland Ziekenhuis te Sittard heeft goede banden met het Medisch Tuchtcollege, waardoor een klacht zonder uitzondering ongegrond wordt verklaard. Wanneer er grote financiele belangen op het spel staan, trekt u aan het kortste eind.
|
Het is zinvol om bij een afspraak met de medisch specialist in het ziekenhuis iemand mee te nemen, die u bijstaat. Vooral als er een operatieve ingreep volgt en nazorg nodig is. Dit hoeft geen familielid te zijn, maar het moet wel iemand zijn, die in staat is om uw belangen te behartigen en bij voorkeur niet alleen als toehoorder fungeert.
Advies: U kunt zich aanmelden bij een patientenbelangenvereniging voor uw ziekte, want dan komt u in contact met mensen, die dezelfde kwalen en operaties hebben ondergaan. Uw ervaringen leveren weer handige informatie op voor anderen. Samen staat u sterker.
Vraag
Mijn advocaat kreeg het voor elkaar dat de verzekeringsmaatschappij de aansprakelijkheid erkende. Mijn advocaat heeft zelf een totale schadeberekening gemaakt. Hij kwam uit op vijf ton. De schadevergoeding zou dan hiervan 75% bedragen. Ruim 370.000 euro. Een grote som geld, maar gezien mijn mooie toekomstperspectieven als ik mijn carriere had kunnen voortzetten, te weinig.
Wat kan ik doen?
Antwoord
U kunt een berekening laten maken door bijvoorbeeld het Nederlands Rekencentrum Letselschade te Den Haag. Deze schadeberekening kan uw advocaat dan gebruiken als hulpmiddel in de onderhandelingen, om het eens te worden over de uitgangspunten, de berekende schade en de uiteindelijke hoogte van de schadevergoeding.
Het NRL stelt dat het er bij de formulering van de veronderstelde toekomstverwachtingen om gaat wat aannemelijk is. Partijen verdedigen wat zij aannemelijk vinden. Komen zij daar in de minnelijke regeling niet uit, dan pas volgt de weg naar de rechter. Dus uw advocaat zou de berekening van het NRL kunnen hanteren in de onderhandelingen met de verzekeringsmaatschappij.
Naarmate partijen het meer eens zijn over de gehanteerde veronderstellingen (uitgangspunten), zal ook de berekende schade dichter in de buurt liggen van de door partijen eens te worden schadevergoeding.
Werk als ziekmaker
Dat het werk ook een ziekmaker kan zijn, wordt door de hulpverleners van het RIAGG vaak buiten beschouwing gelaten, omdat daar in hun opleiding geen aandacht aan is besteed (bron: Het ABC van psychische problemen op het werk, Cor Prevo en Marjolijn van Burik, 2002).
"Mensen, die zich bij de GGZ melden met depressie en angstklachten, krijgen vaak te horen dat de psychische klachten als angst en depressie vooral worden veroorzaakt door problematische relaties die men met zichzelf en zijn directe woonomgeving heeft".
Iemand die zich aanmeldt met burn-out wordt daardoor al snel depressief genoemd. De diagnose is dan fout en de hulpzoeker verdwijnt in de psychiatrie, krijgt veel medicijnen voorgeschreven en komt nooit weer aan het werk. In de psychiatrie is onderwerping aan de behandelaar veelal voorwaarde bij de behandeling, met als pressiemiddel opsluiting in de isoleercel om de patient te "breken" en te isoleren van de maatschappij. Zo kan dus een burn-out patient door zich te melden bij de GGZ, tegen zijn wil opgesloten worden en een chronisch psychiatrisch patient worden.
Een andere fout die vaak gemaakt wordt bij de behandeling van depressie van mannen door het RIAGG is het aanbieden van relatietherapie, omdat de GGZ-hulpverleners in Nederland achterlopen en de oorzaak in de relatie zoeken. In de Verenigde Staten is men al verder op dat gebied. (Bron: Elsevier 18 november 2006, p 96)."Psychologe Holy Sweet van het MIT gaf in haar lezing in New Orleans een paar indrukwekkende voorbeelden van echtparen die bij haar kwamen voor relatietherapie, maar uiteindelijk tot het inzicht kwamen dat al hun problemen werden veroorzaakt door het feit dat de man al lange tijd depressief was zonder dat te erkennen. Toen hij eenmaal behandeld werd voor depressie, verdwenen de relatieproblemen".
In het geval van een depressie bij mannen, lopen de gezinsleden van de patient een risico ook bestempeld te worden als patient, want de GGZ-hulpverleners in Nederland rapporteren ten onrechte relatieproblemen als oorzaak voor een depressie. De echtgenote wordt dan voor het gemak van de GGZ hulpverlener geestesziek verklaard als zij relatieproblemen ontkent of helemaal niet heeft opgemerkt en een juiste behandeling voor haar partner wenst. Zij kan dus zomaar mee de psychiatrie in rollen, zonder psychische klachten. Fout wordt op fout gestapeld, hetgeen uiteindelijk gepaard gaat met hoge maatschappelijke kosten. Aantrekkelijke vrouwen lopen het aanvullende risico dat zij seksueel lastiggevallen worden door de behandelend psychiater van hun partner met een opmerking zoals "uw man kan geen man meer voor u zijn en ik kan u daarbij helpen". Dit moet u melden bij de huisarts en/of de klachtenfunctionaris van de instelling. U moet in geen geval ingaan op avances van hulperleners, zoals psychiaters, want u bevindt zich in een ongelijkwaardige positie en zelfs met uw instemming is het voor hulpverleners verboden seksuele betrekkingen met u te hebben tijdens een behandelovereenkomst. 7 procent van de psychiaters geeft toe seksuele betrekkingen te hebben gehad met patientes.
Vraag: Hoe zit het precies met seksuele relaties in psychiatrische inrichtingen?
Antwoord:
In gesloten inrichtingen is geen privacy. Patienten moeten verplicht over hun seksleven spreken
met hun behandelaars en kunnen zich daar niet aan onttrekken. Het privéleven van de patienten
wordt uitgevraagd door verpleegkundigen en psychiaters, die ook de gezinsleven seksueel kunnen ondervragen tegen hun wil (middels gijzeling in de separeercel).
In het de media verschijnen regelmatig berichten over seks tussen TBS-patienten met hun therapeuten. Een therapeute werd ontslagen nadat zij een mannelijke patient massage seksueel had betast en hem een mobiele telefoon had geschonken. Deze patient meldde dit aan zijn advocaat. De therapeute bleek werkzaam te zijn geweest in een erotische massagesalon. In TBS-kliniek Oldenkotte in Rekken is het voor patiënten mogelijk om een relatie met elkaar aan te gaan en seks met elkaar te hebben. Het CDA wil nu van staatssecretaris Albayrak van Justitie horen wat de regels zijn omtrent relaties tussen tbs-patienten. Hoe gaat het er op dit gebied nu echt aan toe in een TBS-kliniek? De redactie van EénVandaag sprak met een ex-TBS'er over zijn persoonlijke ervaringen en VVD-Tweede Kamerlid Fred Teeven over de zoveelste rel rondom een TBS-inrichting.
Altijd aangifte van seksuele relatie tussen medewerker en patiënt
Als een medewerker van een tbs-kliniek of een ggz-instelling een seksuele relatie onderhoudt met een patiënt moet zijn werkgever hiervan altijd aangifte doen bij het Openbaar Ministerie. Dat besloot een meerderheid van de Tweede Kamer tijdens een kamerdebat op dinsdag 6 november.
De motie die hieraan vooraf ging, werd ingediend door de SP en de VVD. De enige partijen die tegen de motie stemden, waren het CDA en de Christenunie. Rikus Jager, Tweede Kamerlid voor het CDA, laat telefonisch weten: ‘Het CDA heeft per abuis tegen gestemd, achteraf bezien zijn we voor de motie. Het betreft een interne communicatiefout waar ik verder niet op in wens te gaan.’
Seksueel misbruik van patiënten, mannen, vrouwen en kinderen, is een groeiend probleem onder psychiaters en psychologen, dat lange tijd niet in de openbaarheid kwam door de ongeëvenaarde en machtige invloed die specialisten in de geestelijke gezondheidszorg op hun patiënten hebben. Minder dan vijf procent van de patiënten die seksueel misbruikt zijn door hun therapeut heeft ooit actie tegen hen ondernomen.
Beroepsverbod voor psychiater na seksueel misbruik
Uitgegeven: 11 juli 2007 11:43
AMSTERDAM - Een psychiater uit Veenendaal mag zijn beroep niet meer uitvoeren wegens seksueel misbruik van zijn cliënte. Dat heeft het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg in Amsterdam dinsdag geoordeeld in een zaak die een patiënte had aangespannen.
Ook wordt de psychiater grove nalatigheid in de behandeling verweten. Dat heeft de advocaat van de cliënte woensdag bekendgemaakt.
Volgens de advocaat is het voor het eerst dat een regionaal medisch tuchtcollege zo'n zware maatregel oplegt aan een psychiater.
Vraag: Kan ik smartengeld vorderen bij een medische fout?
Antwoord: Ja. Indien iemand letsel heeft opgelopen (lichamelijk en/of geestelijk)
door de schuld van een ander, heeft men in principe recht op smartengeld.
In Nederland worden relatief lage bedragen uitgekeerd.
Voorbeeld 1 :Schending van privacy: 510 euro toegewezen aan vrouw.
De ex echtgenoot heeft tijdens haar afwezigheid haar dagboeken ingezien en daaruit fragmenten gekopieerd. In die fragmenten schrijft zij over haar verliefdheid op een psychotherapeut. De ex echtgenoot heeft deze gedeelten ingebracht in een klachtprocedure tegen het Riagg i.v.m. de relatie van de therapeut met zijn ex echtgenote. De klacht is gegrond verklaard. Smartengeld wordt toegewezen omdat het inzien van de dagboeken en het doorspelen van fragmenten aan derden een ernstige schending van het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en aantasting in de persoon oplevert.
Hof Den Bosch, 6 maart 2002
Voorbeeld 2: Per abuis eierstokken en baarmoeder verwijderd: 7.488 euro voor de vrouw
Door de behandelend arts zijn, naar achteraf bleek, ten onrechte de eierstokken en de baarmoeder operatief verwijderd. Er was geen sprake van een kwaadaardige tumor. De arts had eerst een proeflaparatomie (opensnijden van de buikwand) moeten uitvoeren om de tumor aan de ene aangetaste eierstok verder te laten onderzoeken.
Rechtbank Rotterdam, 10 februari 2000
Vraag: Welke schade komt voor vergoeding in aanmerking bij een medische fout?
Antwoord:
Als de aansprakelijkheid door de tegenpartij is erkend, dient de schade die voortvloeit uit de medische fout door de tegenpartij (meestal diens verzekeraar MediRisk) vergoed te worden. u kunt hierbij denken aan bijvoorbeeld huishoudelijke hulp, reiskosten en arbeidsvermogensschade, bovenop de medische kosten.
Daarnaast heeft u recht op een vergoeding voor de geleden en nog te lijden pijn en smart, de angst en het gemis aan levensvreugde. De hoogte van deze immateriële schade of smartengeld wordt gebaseerd op de aard en ernst van het opgelopen letsel.
Bovendien worden de kosten van rechtsbijstand vergoed, zodat u achteraf niet geconfronteerd kunt worden advocatenkosten.
Vraag:
Waar kan ik informatie vinden als ik twijfels heb over de gang van zaken rond euthanasie
Antwoord:
Algemene informatie over de wetgeving inzake euthanasie kunt u vinden op de site van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Psychiater Boudewijn Chabot deed onderzoek naar auto-euthansie, d.w.z. doe-het-zelf-euthanasie. Auto-euthanasie is de titel van het proefschrift waarop hij op 9 mei 2007 hoopt te promoveren bij socioloog Abram de Swaan aan de Universiteit van Amsterdam. In Nederland gebeurt het per jaar zeker 4.400 keer volgens de voorzichtigste schattingsmethode die Chabot gebruikt heeft. Circa 1.600 van deze mensen sterven door middel van medicijnen en 2.800 door te stoppen met eten en drinken.
Medisch begeleide euthanasie gebeurt 3.800 keer per jaar.
Vraag:
Hoe zit het met de minderjarigheid en een medische behandeling? Mijn dochter is 16 jaar. Moet ik toestemming geven voor haar behandeling? Mag zij zelf meebeslissen?
Antwoord:
Tussen de 16 en de 18 jaar wordt een kind bekwaam geacht om een beslissing te nemen over haar medische behandeling. Zij heeft zelfstandig recht op inzage van het dossier en als zij niet wil dat u inzage in het dossier heeft, hoeft de arts u geen inzage te geven. Uw dochter moet de arts toestemming geven als u haar dossier wilt inzien. Officieel heeft hij geheimhoudingsplicht. Tussen de 12 en 16 jaar telt uw stem zwaarder, want dan is er wel sprake van een gezamenlijke beslissing van u en uw dochter over de medische behandeling. Het bevattingsvermogen van het kind over de behandeling is daarbij een criterium. Misschien is de arts niet op de hoogte van deze regels.
Vraag:
Hoe kom ik er achter of er tegen een psychiater al eens een maatregel is opgelegd?
Antwoord:
U kunt informatie daaromtrent vragen via email info@bigregister.nl
Vermeld dan de naam van de arts, de woonplaats of de plaats waar hij praktijk houdt.
Over relatieproblemen in samenhang met het werk (Bron: ManagementTeam)
Per jaar gaan in Nederland ongeveer honderdduizend samenwonende paren uit elkaar.
•Bijna 50 procent van de huwelijken eindigt in een scheiding. In een derde tot de helft van de gevallen speelt werk een negatieve rol in de relatie.
In sommige bedrijfstakken wordt het als een bijna onvermijdbaar onderdeel van je carrière gezien dat je relatie de boeken ingaat als ‘je eerste huwelijk’. En soort testronde, zullen we maar zeggen. Het tweede huwelijk verloopt doorgaans een stuk beter. Je hebt als manager het een en ander geleerd en ook je carrière is in stabieler vaarwater terechtgekomen. Een carrièregedreven omgeving is risicovol en zuigt je snel mee; hoe overzichtelijker je werk, des te minder risico je relatie loopt. Bij jezelf echt omhoog werken gaat je carrière als een soort inktvlek over je tijd heen.
Maar dan nog. Uit eigen onderzoek van Management Team blijkt dat 67,6 procent van de ondervraagden een negatieve invloed ervaart van werk op de huidige relatie. Ruim 39 procent is wel eens bang geweest dat die relatie stuk zou lopen als hij of zij het werk niet anders zou organiseren. En meer dan drie kwart van de ondervraagden (77 procent) vindt het moeilijk om werk en privéleven naar tevredenheid te combineren, terwijl 64 procent aangeeft hierover ruzie te maken met de partner.
Er is meer slecht nieuws. Zo heeft 35,8 procent van de respondenten wel eens moeten kiezen tussen relatie en carrière. Geen gemakkelijke keuze als 40 procent aangeeft relatie en werk even belangrijk te vinden. Van de groep die met dit dilemma werd geconfronteerd, gaf 39,2 procent de voorkeur aan de carrière.
Opvallend hierbij is dat vrouwen significant vaker voor hun carrière kiezen, namelijk 60,9 procent. Bij de mannen kiest 63,8 procent voor hun relatie. Deze cijfers komen sterk overeen met de statistische gegevens die bekend zijn over echtscheidingen. Uit ander onderzoek blijkt namelijk dat 60 tot 70 procent van de echtscheidingen door vrouwen wordt aangevraagd. Dit heeft alles te maken met hun emancipatie. De man moet tegenwoordig met iets beters komen dan ‘ik ben de kostwinner, ik onderhoud jou’. Die opstelling kan echt niet meer, dat kunnen vrouwen tegenwoordig zelf wel.
|